در گذشته در فرهنگ خراسان (شادمهر) مراسمی بوده که فقط در هنگام سحرهای ماه مبارک رمضان انجام می شده است.

این مراسم که هنوز هم در برخی روستاهای دور افتاده استان انجام می شود ، « شب خوانی » نامیده می شود که در اصطلاح محلی به آن « شوخوانی » گفته می شده است.

این مراسم که از نخستین شب ماه مبارک رمضان آغاز می شده، توسط یکی از مداحان خوش صدای شهر و روستا انجام می شده و به این صورت بوده که این فرد بعد از نیمه شب ۳ بار به بالای بام خانه می رفته و با صدای بلند دعا ، نیایش و اشعار نیایشی می خواندند که هر بار شوخوانی نمودار وقتی از سحرگاهان بوده است.

صدای این شب خوانان در سکوت دل شب، حالت روحانی به آن می داد.

نمونه ای از اشعار و مناجاتی که در هنگام شوخوانی قرائت می شود عبارتست از : « یا رب به حق مصطفی ، آن شافع روز جزا ، بخشا گناهان مرا ، استغفرالله العظیم ».

شوخوان ها با این کار علاوه بر نیایش و مناجات ، جهت تدارک و خوردن سحری مردم را از خواب بیدار می نمودند . آخرین و سومین شوخوانی به اذان صبح ختم می شده و به معنای امساک کامل از آب و غذا بوده است.

در شب اول ماه شوال و شب عید فطر هم بر خلاف سایر شب های ماه مبارک رمضان، شوخوان ها فقط یک بار شوخوانی می کنند که در وداع با ماه مبارک رمضان می باشد و این اشعار هم حاوی این مطلب است که صد حیف که ماه رمضان رفت و صد شکر که عید آمد
و در این قسمت لازم میدانیم از خدمات بزرگان در این خصوص تقدیر کنیم
مرحومان کربلایی شیخ امیری ,مختار بخشی ,حاج کربلایی غلام حسین زاده ,علی مهرپرور

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0 (from 0 votes)